ناصر حجازی؛ اسطوره‌ای که دروازه‌بان قلب‌ها شد

ناصر حجازی، نامی که با شنیدن آن، تصویر یک دروازه‌بان بلندقامت با واکنش‌های برق‌آسا و غروری افسانه‌ای در ذهن نقش می‌بندد. او که به عنوان دومین دروازه‌بان برتر قرن بیستم آسیا از سوی فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال (IFFHS) شناخته می‌شود ، فقط یک فوتبالیست نبود؛ او نماد تعصب، غیرت و اخلاق در ورزش ایران بود. ناصر حجازی در ۲۳ آذرماه ۱۳۲۸ در تهران به دنیا آمد و در ۲ خرداد ۱۳۹۰، پس از جنگی دوساله با بیماری سرطان، برای همیشه از میان ما رفت، اما نامش تا ابد زنده ماند .

از بسکتبال تا دروازه‌بانی؛ تولد یک اسطوره

شاید جالب باشد بدانید که رشته اصلی ناصر حجازی در نوجوانی، بسکتبال بود و حتی به تیم جوانان ایران هم دعوت شده بود . اما یک اتفاق ساده، مسیر زندگی او را برای همیشه تغییر داد. روزی در یک مسابقه فوتبال آموزشگاهی، دروازه‌بان تیم مدرسه مصدوم شد و مربی با اصرار از حجازی خواست تا به دلیل قد بلندش، درون دروازه بایستد. همان روز، استعداد خفته او شکوفا شد و تشویق تماشاگران، او را مصمم کرد که فوتبال را به صورت جدی پیگیری کند .

او فوتبال حرفه‌ای خود را از تیم نادر تهران آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۴۸ به تیم تاج (استقلال امروزی) پیوست تا دوران طلایی‌اش رقم بخورد .

افتخاراتی به بلندای تاریخ با تاج، استقلال و تیم ملی

کارنامه ناصر حجازی، چه به عنوان بازیکن و چه مربی، انباشته از جام‌ها و عناوین درخشانی است که هر کدام صفحه‌ای از تاریخ فوتبال ایران را به خود اختصاص داده‌اند.

در دوران بازیکنی (تاج، استقلال و تیم ملی)

  • قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا ۱۹۷۰ با تیم تاج .

  • دو قهرمانی در جام ملت‌های آسیا (۱۹۷۲ و ۱۹۷۶) با تیم ملی ایران .

  • قهرمانی در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران با تیم ملی ایران .

  • حضور در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین .

  • قهرمانی در جام تخت جمشید (لیگ ایران) ۱۳۵۳ با تیم تاج .

  • سه دوره قهرمانی جام باشگاه‌های تهران (۱۳۴۸، ۱۳۵۱، ۱۳۶۲ و ۱۳۶۴) .

  • قهرمانی در جام میلز هندوستان (۱۳۴۸ و ۱۳۴۹) .

در دوران مربیگری (استقلال)

حجازی پس از خداحافظی از فوتبال، مربیگری را آغاز کرد و مهم‌ترین بخش این دوران را در باشگاه استقلال سپری کرد :

  • قهرمانی در لیگ آزادگان (جام آزادگان) ۱۳۷۶ با استقلال .

  • نایب قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا ۱۹۹۹ (۱۳۷۷) با استقلال .

  • نایب قهرمانی در جام آزادگان ۱۳۷۷ با استقلال .

  • کشف و پرورش استعدادهای بزرگی چون علی دایی، رحمان رضایی و علیرضا اکبرپور .

مردی با پیشنهاد از منچستریونایتد

یکی از درخشان‌ترین و در عین حال حسرت‌برانگیزترین بخش‌های زندگی حجازی، پیشنهاد باشگاه منچستریونایتد به او بود. پس از درخشش در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین، شیاطین سرخ از او دعوت به عمل آوردند. حجازی یک ماه با این تیم تمرین کرد و حتی ۴ بازی برای تیم ذخیره‌های منچستر انجام داد و درخشید . اما به دلیل انحلال فدراسیون فوتبال ایران در جریان انقلاب و مشکلات اداری برای صدور رضایتنامه، این انتقال تاریخی هرگز نهایی نشد و گری بیلی جای او را در اولدترافورد گرفت .

منش و اخلاق؛ سمبل غیرت و استقلال

ناصر حجازی فراتر از جام‌ها و عنوان‌ها، به خاطر منش و اخلاق بی‌نظیرش در بین اهالی فوتبال و مردم محبوبیت داشت. او در دوران ۱۸ ماهه بیماری‌اش، هیچ‌گونه کمک دولتی را نپذیرفت و با غرور مثال‌زدنی خود، بر سر اعتقاداتش ایستاد . روایت او از مذاکره برای سرمربیگری تیم ملی در سال ۱۳۷۴ و اینکه چرا در دقیقه ۹۰ این فرصت از او گرفته شد، نشان‌دهنده روحیه ضدچاپلوسی و شرافت اوست .

او که به عنوان یکی از نمادهای اصلی باشگاه استقلال شناخته می‌شود ، چنان در دل‌ها نفوذ کرده بود که مراسم تشییع پیکرش در ورزشگاه آزادی به یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین مراسم تشییع ورزشکاران ایران تبدیل شد. حتی سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، در کنگره این نهاد به احترامش یک دقیقه سکوت اعلام کرد .

ناصر حجازی در ۲ خرداد ۱۳۹۰ در حالی که مشغول تماشای بازی استقلال بود، چشم از جهان فروبست . پیکر او در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا آرام گرفته است، اما یاد و خاطره او و مکتبش، برای همیشه در تاریخ فوتبال ایران زنده خواهد ماند. او واقعاً “مردی بود که ایستاده مرد” .

دیدگاهتان را بنویسید